De Meidengroep, project 2004

De meidengroep bestaat in het begin uit zes en later uit tien meiden. Na een paar keer vergaderen besluiten ze dat het het beste is om koppels van twee te gaan vormen. Ze blijven wel als groep bij elkaar komen om elkaar te helpen en ondersteunen.

Op de dag dat de Edutainment coach besluit een groep meiden bij elkaar te trommelen is het net Ramadan. Veel van de meiden zijn wat slap van het vasten en weten niet zo goed te bedenken wat hun wensen en dromen zijn. Als hun wordt gevraagd wat ze allemaal op een normale dag doen, springt er uit dat ze veel, heel veel sms-en. Te veel eigenlijk, want allemaal geven ze aan iets anders te willen doen in hun vrije tijd.

Ze worden enthousiaster, en weten wél over hun dromen te vertellen, als ze wordt gevraagd hoe hun dag er over tien jaar uit zou moeten zien. Ze vertellen andere meiden over wat ze doen en dat het gezellig is. Als ze met z’n tienen zijn besluiten ze dat de groep zo groot genoeg is.

Ieder meisje uit de groep heeft haar eigen droom. Als Duman de HAVO haalt, wordt ze architect, en als ze op het VMBO blijft, wil ze mensen gaan helpen. Masite houdt erg van dansen en wil een eigen dansschool. Als ze daar geen geld mee kan verdienen wil ze stewardess worden. Seda kan goed praten en wil graag advocaat worden en Amon wil grafisch ontwerper worden, misschien wel met een eigen bureau.

Eerst komen de meiden een keer per week samen, maar al snel wordt dit vaker. De vergaderingen verlopen alleen nogal rommelig. Tijdens een evaluatie komen ze met oplossingen om er structuur in te brengen. Voortaan bespreken ze via msn welke punten ze tijdens een vergadering aan bod willen laten komen. Ze maken aantekeningen van de besproken punten en stellen actiepunten op die tijdens de volgende vergadering worden besproken. Ze gebruiken sms en msn veel voor afspraken over het project.

In de loop van het project besluiten ze dat het voor hun beter werkt om zich op te splitsen in groepjes van twee. Groep 1 wil in de politiek en spreekt daarom met de politicus Nebahat Albayrak en bezoekt de Tweede Kamer. Groep 2 organiseert een kinderdag voor alle kinderen uit de buurt. Groep 3 organiseert ‘The Peace Party’, waar ze een dansworkshop geeft, en Groep 4 stelt een portfolio samen en maakt de flyers en posters voor de anderen.

De twee overgebleven meiden ondersteunen de andere meiden.

Iedereen doet op deze manier uiteindelijk even veel. Wel merken de meiden dat dit soort dingen organiseren niet zomaar gaat en dat er best veel bij komt kijken. Om een kinderdag te organiseren moet je echt meer doen dan alleen een schminker of een clown regelen. En voor een rondleiding door de Tweede Kamer is één telefoontje niet genoeg.

Wat ze van elkaar en de coach leren is dat ze niet moeten opgeven maar volhouden. ‘Om iets groots voor elkaar te krijgen ga je soms met drie stappen vooruit, soms sta je stil of soms ga je zelfs achteruit, maar je moet gewoon doorgaan’.

Duman: ‘We zitten met zijn tienen in een groep en iedereen is met zijn eigen idee bezig. We bespreken wekelijks wie wat heeft gedaan en geven elkaar tips. Als ik het alleen had moeten doen had ik misschien niet doorgezet. Als je een dip hebt, ondersteunen de andere meiden in de groep je, en andersom doe je dat natuurlijk ook. Iedereen is wel ergens goed in, dus je kunt goed bij elkaar terecht.’